इटालीमा महँगीविरुद्ध विद्यार्थी र श्रमिकको प्रदर्शन

शुक्रबार, कात्तिक १३ गते २०८३ (अक्टोबर ३०) मा इटालीभरि दशौँ हजार विद्यार्थी र श्रमिकहरू बढ्दो जीवनयापनको लागत, शिक्षामा अपर्याप्त लगानी र सरकारी नीतिको विरोधमा सडकमा उत्रिएका छन्। रोम, मिलान र नेपल्सलगायतका प्रमुख सहरहरूमा भएका यी राष्ट्रव्यापी प्रदर्शनहरूमा प्रधानमन्त्री जर्जिया मेलोनीको सरकारले कडा सुरक्षा उपायहरू लागू गरेपछि ठूलो संख्यामा प्रहरी परिचालन गरिएको थियो।

अल जजिराका अनुसार, प्रदर्शनकारीहरूले मध्यपूर्वमा जारी द्वन्द्वको पनि विरोध गरेका छन्। ट्रेड युनियनहरूले विद्यार्थीहरूसँग मिलेर बन्दरगाहहरूको सैन्यीकरण अन्त्य गर्न माग गरेका छन्। अक्टोबरको सुरुमा मिलानमा युवा र प्रहरीबीचको झडपपछि सम्पत्तिमा क्षति र लुटपाट भएपछि, दक्षिणपन्थी सरकारले हालै सार्वजनिक भेला सम्बन्धी कानुनहरू कडा बनाएको छ र नाबालिगहरूलाई हिरासतमा लिने प्रक्रियालाई सहज बनाएको छ।

गोरखापत्र, नागरिक न्युज र अनलाइनखबरका रिपोर्टहरूले विद्यार्थीहरूले केही हप्तादेखि विद्यालयहरू कब्जा गरेर विरोध शिविरहरू खडा गरिरहेको उल्लेख गरेका छन्। यी समूहहरूले विशेष गरी मेलोनी प्रशासनको पुन:शस्त्रीकरण नीति र शिक्षा बजेटमा गरिएको कटौतीलाई चुनौती दिइरहेका छन्। १८ वर्षीया विद्यार्थी प्रतिनिधि लौरा टेरेसीले यी प्रदर्शनहरूले आफ्ना गुनासाहरूलाई ध्यानाकर्षण गराउन विद्यालयको कामकाजमा अवरोध पुर्‍याउने उद्देश्य राखेको बताइन्।

आर्थिक निराशा विद्यार्थीहरूमा मात्र सीमित छैन। ट्रक चालक, किसान र माछा मार्नेहरू पनि उच्च इन्धन मूल्यको विरोध गर्दै आन्दोलनमा सामेल भएका छन्। यसको प्रतिक्रियास्वरूप, सरकारले हालै यी क्षेत्रहरूका लागि १७ करोड ५० लाख युरो [१९ करोड ५० लाख डलर] को राहत प्याकेज स्वीकृत गरेको छ। यसबाहेक, सन् २०२७ को मस्यौदा बजेटमा ३० वर्ष मुनिका श्रमिकहरूका लागि वार्षिक २,५०० युरोको बोनस प्रस्ताव गरिएको छ। प्रधानमन्त्री मेलोनीले यो कदम राज्यबाट उपेक्षित महसुस गर्ने युवाहरूलाई सहयोग गर्ने उद्देश्यले ल्याइएको बताएकी छिन्। यद्यपि, उनले तोडफोडमा संलग्नहरूलाई यी सुविधाहरू नदिइने स्पष्ट पारेकी छिन्।

विज्ञहरूले यस अशान्तिको अन्तर्निहित कारणहरूबारे आफ्नो धारणा राखेका छन्। प्राध्यापक रोसारियो फोर्लेन्जाले वर्तमान आर्थिक र सामाजिक संकटले युवाहरूलाई आफू राजनीतिक रूपमा प्रतिनिधित्व नभएको र भविष्यप्रति निराशावादी महसुस गराएको बताएका छन्। त्यसैगरी, मनोचिकित्सक माटेओ लान्सिनीले शिक्षा प्रणालीले युवाहरूको आवश्यकतालाई सम्बोधन गर्न नसकेको तर्क गर्दै पेन्सन प्रणालीको चिन्ताभन्दा विद्यार्थीहरूलाई प्राथमिकता दिने संरचनात्मक परिवर्तनको माग गरेका छन्। उनले अशान्तिको लागि सामाजिक सञ्जाललाई दोष दिने प्रवृत्तिको आलोचना गर्दै, यो नेतृत्वले युवा असन्तुष्टिको मूल कारणलाई सम्बोधन गर्नबाट पन्छिने तरिका भएको बताएका छन्।